Nog nooit zo hoog gehuppeld

Dat het een pittige reisdag zou worden was vantevoren al duidelijk. Maar vijf uur lang misselijk van zeeziekte op een wiebelende boot…

En we begonnen zo voortvarend met een lekker ontbijtje en een eerste spelletje….

Wie Nikki een beetje kent weet: houdt van eten, brengt het liefst haar tijd binnen door. En zo zat ze urenlang zonder te eten en drinken op het buitendek achter op de boot. De enige plek waar ze het volhield. Het was aandoenlijk haar zo te zien…

Uiteindelijk was het een uur of 3, net in de auto, dat er weer wat te eten in ging en dat ze eindelijk toe wilde geven aan de ontzettende slaap die ze had gekregen van het pilletje van de verpleging van de boot. Ze had al minstens 1000x gegaapt, zoveel dat het lachwekkend voor haar werd (gelukkig maar).

De vijf uurtjes in de auto vlogen voorbij. We hebben zonder tussenstoppen, elkaar steeds afwisselend, heerlijk de zon tegemoet gereden. Vanuit een regenachtig Normandie naar een zonnige Vendée. 

En wat troffen we het! Na een welverdiende McDrive kwamen we aan in, ja geloof me, een gloednieuwe caravan met: vaatwasser, softclose keuken, inloopkast, inloopdouche…

Ik geloof dat we het verdiend hebben 😉

En toen we na het uitladen om negen uur nog snel een rondje over de camping deden riep Nikki “ik heb nog nooit zo hoog gehuppeld!!”.

Inmiddels zit de eerste zeer zonnige dag aan het zwembad erop en hopen we op meer…